Latarnia na korytarzu

W klasie pojawił się nowy chłopiec – Tomek. Był cichy, nieśmiały, zawsze siedział sam w kącie. Inne dzieci nie zwracały na niego uwagi, a czasem nawet się z niego śmiały, bo był inny.

Ania zauważyła, że Tomek wygląda na smutnego. Widziała, jak siedzi sam na przerwie, jak nikt nie chce z nim rozmawiać, jak patrzy na innych dzieci z daleka. Ania pomyślała: "Może powinienem do niego podejść? Ale co, jeśli inne dzieci będą się ze mnie śmiać?"

Ania bała się, ale jednocześnie wiedziała, że Tomek potrzebuje przyjaciela. Postanowiła działać. Podeszła do Tomka i powiedziała: "Cześć, jestem Ania. Chcesz się z nami pobawić?"

Tomek spojrzał na Anię zaskoczony, a potem uśmiechnął się. "Tak, chciałbym." Ania zaprowadziła Tomka do grupy dzieci i przedstawiła go. Inne dzieci początkowo były niepewne, ale widząc, że Ania jest przyjazna, zaczęły też rozmawiać z Tomkiem.

Od tego dnia Tomek nie był już sam. Ania pokazała mu szkołę, pomogła mu w lekcjach, zaprosiła go do zabawy. Tomek powoli otwierał się i stawał się częścią grupy.

Ania odkryła, że odwaga to nie brak strachu, ale działanie mimo niego. Że czasem wystarczy jeden krok, jeden gest życzliwości, aby zmienić czyjś dzień. Ania była jak latarnia na korytarzu – pokazywała drogę tym, którzy się zgubili.